Vrijdag 19 april mileage 10068

We hebben lekker geslapen en Willeke is redelijk uitgerust. Als we naar buiten kijken zien we een heldere lucht en de melk, die op balkon stond, is goed koud. We gaan langzaam op gang, en na pakken en betalen verlaten we om 9:45 Zion. Het is nog vroeg dus rustig. Wel zien we al de eerste bussen geparkeerd staan. We passeren de wegblokkade waar de weg hersteld wordt i.v.m. de landverschuiving en steken de Virgin river over. Bij de uitgang bezoeken we de winkel om Allways te kopen (beste pil!) en bij de giftshop kopen we nog wat voor Robin en Brenda.
Zolang we door Utah reisden werd de weg geflankeerd door die typische rode rotsen. Buiten Zion worden ze wat minder sprekend, maar het dorp Springdale is prachtig frisgroen en gezellig. Bij de grote stad St. George zien we de golden arches van een Mc Donald en daar kopen we een milkshake. Zodra we Utah verlaten en Arizona binnen gaan, blijven wel de rotsen maar verliezen ze hun rode kleur helemaal en worden wit/kleurloos. De vlakke gedeelten zijn dor en grijs en hebben weinig begroeiing.
Nadat we de Virgin Mountains zijn gepasseerd, een mooi stuk slingeren door deze bergketen, komen we bij Nevada aan (we zullen vandaag in 4 staten zijn). De weg is zo’n lange, rechte, die midden over de vlakte gaat. Vreselijk saai en niets te beleven dus Willeke gaat slapen. Vlakbij Las Vegas wordt ze wakker en heeft niets gemist.
We blijven op de I15 en passeren Las Vegas rechts. We herkennen veel gebouwen zoals le Mirage en Excalibur, maar er zijn ook veel nieuwe zoals de piramide en er wordt ook druk gebouwd o.a. een hoog gebouw met veel gekleurd glas en buiten de stad een stadion. Het is erg druk in de stad, op de afritten en op de I15. De zon laat trouwens een beetje verstek gaan achter wat sluierbewolking. Voor Las Vegas zien we een aantal gevechtsvliegtuigen dartelen en vanaf de airport zien we zeker elke halve minuut een kist vertrekken, veel met een oranje buik.
Het volgende stuk weg naar Baker is net zo saai als voor Las Vegas. De weg klimt en daalt wel fors maar over een zeer grote afstand. Op de staatsgrens met Californië eten we een burgertje met gratis frites en cokes. We stonden in een trage rij en ‘t ging zeker langzamer dan die grootste rollercoaster buiten. In Baker boeken we een kamer in het Wells Fargo Motel. We hebben geluk dat er iemand heeft geannuleerd want het hele dorp zit vol. We zitten onder de grootste thermometer ter wereld, die 76 F aangeeft. We halen wat folders bij het visitor centre, doen wat boodschappen en gaan op de kamer uitpuffen met cola en tortillachips met salsa.
‘s Avonds gaan we uit eten bij de Bun Boy. Geen succes. De bediening liet nog al te wensen over. Wat aan sauce bij mij van m’n bord drupte, vingerde hij af aan het randje van Willeke’s bordje. Mijn peppersteak leek meer op goulash en voor het eerst moesten we lang wachten voor het kwam. Ons toetje hebben we dan ook maar bij Del Taco gehaald, maar die milkshake lukte ook al niet zo. Nee, Baker heeft het niet.
‘s Avonds kijken we nog tv, naar CNN met nieuws en de herdenking van de explosie in Oklahoma precies 1 jaar geleden met 168 doden. En een vervolg op de voortgang van de Una-bomber, iets wat ook al zo’n 3 weken loopt. Later zien we nog een aflevering van C/net met de laatste nieuwtjes op PC gebied. Ik sluit de avond af met m’n boek. Willeke ligt al in bed, de klok zegt 21:30 maar door het passeren van de tijdgrens is het voor ons eigenlijk al 22:30.