vrijdag 1 november 2002

Het heeft wel wat om op te staan in een houten cabin, de buitendeur open te doen en dan direct in de zon op straat te staan. En wat voor straat. Zo'n eentje die je alleen maar in Amerikaanse films ziet. Aan de ene kant een half vervallen pompstation, aan de andere kant een enkele shop met kapotte neon en dan ons hotel. De weg loopt er dwars doorheen en een passerende vrachtwagen is gehuld in een wolk van stof.

We gaan op stap en staan al snel voor de naamgenoot van het plaatsje: Mexican Hat. Een diep rode kei die ballanceert op een veel kleinere en ver boven het landschap uitsteekt. Niet hopen dattie valt want dan is het bestaansrecht van het plaatsje ook meteen nul.

Direct daarna rijden we naar Goosenecks State park waar de San Juan rivier zich door het landschap meandert. Ons uitzichtpunt bevindt zich zo'n 300 meter boven de rivier.

Het volgende punt op onze rit is The valley of the Gods. Een soort verkleinde uitgave van Monument Valley. We kunnen er echter niet ver in doordringen omdat de onverharde weg en onze rental niet zo goed met elkaar overweg kunnen. We kwamen nog wel langs de prachtig gelegen B&B maar die was (off season) gesloten.

We vervolgen onze route over de 261 en rijden ogenschijnlijk recht op een stijle bergwand af. Borden waarschuwen ons voor een helling van 10% en een onverharde weg. Spectaculair, zoals we naar boven gaan. In no time zien we de B&B ver onder ons in de verlaten vallei staan.

De 261 komt uit op de 95, die we eerst even westelijk rijden, naar Natural bridges national monument. Hier gaan we weer hiken naar 2 van de 3 natuurlijk gevormde Bridges. De klim omlaag is meer dan 100 meter en soms moeten we zelfs d.m.v. ladders langs stukken rotswand afdalen. Eenmaal beneden zie je pas hoe groot het allemaal is. De bedding laat ook zien dat het hier soms behoorlijk kan spoken. Geen wonder dat die rotsen zo uitslijpen.

Na een lunch met bruin brood en . . . kaas natuurlijk, gaan we verder via de 95 richting het oosten. Deze weg met als naam ScenicByway(.net) geeft aan alle kanten prachtig zicht op rotsformaties, kloven en soms vlaktes met Junipers en ('t is herfst tenslotte) geel gebladerde bomen.

De aansluiting op de 191 brengt ons verder naar het noorden. ook deze weg wordt weer geflankeerd door de ondertussen bekende rode rotsen van Utah. In Moab pakken we weer een motel. In Moab zelf eten we in het slickrock cafe en gebruiken daar ook even het internet om het thuisfront te berichten.

---

---

Reproductie zonder voorafgaand overleg niet toegestaan.
Grotere bestandsformaten in overleg beschikbaar.