Dinsdag 9 april mileage 8455

Het eerste stuk richting Artesia is weer leger en woestijniger. Nog meer zand en stenen en nog minder struikjes. Als we het stadje uitrijden over de ‘82’ zien we een heuse vliegtuigsloop!

Richting de bergketen gaan we steeds heuvelachtiger rijden en plots komen we fietsers tegen, eerst een paar en dan steeds weer, blijkbaar een clubje. Wel afzien hier met die warmte en zo saai onderweg.....

Als we eenmaal de bergen in rijden, verandert het landschap snel. Er is een beekje in de vallei en bij alle huizen (dat zijn er nu ook veel meer) zien we appelboomgaarden (en koude cider te koop). We rijden in het Lincoln National Forest. Ook op de heuvels nemen de bomen toe en gaan dan plots over in naaldbomen. We zijn dan ook al wat verder omhoog geklommen, we bereiken uiteindelijk 8650 ft hoogte en zitten dan in het ski-oord Cloudcroft compleet met kabelbanen, en hier en daar nog een restje sneeuw. Langs de bosrand loopt een kudde herten.

We lunchen bij een parkeerplaats langs de weg, met in de verte uitzicht op de White Sands. Aan de overkant van de weg, in het ravijn is een oude houten spoorbrug te zien.
Als we weer verder rijden, dalen we in snel tempo af, de bergketen uit.

We bezoeken eerst de White Sands, waar we na een bezoek aan het visitor centre een Golden Eagle pas kopen bij de ingang van het park. Dit oogverblindend witte zand is eigenlijke gips. De White Sands liggen tussen twee bergketens die veel gips bevatten. Dit gips is door water naar beneden gespoeld, het water is verdampt en het gips bleef liggen. Door de wind zijn hiervan duinen gevormd die zich nog steeds verplaatsen.

We doen de 7 mi drive naar het hart en retour. Je waant je in een sneeuwlandschap, de weg wordt duidelijk schoongeschoven. Als je echter uitstapt is het bloedheet en dat witte spul weerkaatst de zon lekker. Het is dan ook 86 F en onbewolkt. Er zijn hier zonnebadende Amerikanen met parasol en natuurlijk de nodige bbq’s voor de picknick. Ook zien we mensen op een soort sleetje (te koop in de giftshop) het duin afglijden. Af en toe stappen we even uit en ik beklim zelfs een duin. Er zijn ook wandelingen uit gezet, maar het is veel te warm.

Als we terug rijden richting Alamogordo zien we een paar Stealth vliegtuigen van de Holloman AFB opstijgen. Er zijn geen raketoefeningen want de weg is open, de ‘70’ wordt bij oefeningen afgesloten, soms wel 2 uur, en in de White Sands wordt gewaarschuwd voor brokstukken (die je vooral niet op moet rapen).