Dinsdag 16 april mileage 9809

Ondanks dat ik vroeg (22:00) mee naar bed ben gegaan, slaap ik lekker door en maakt Willeke me om 8:30 wakker. Ondanks gisteren gaan we gewoon op pad, maar zoals de slakken. We laten de rode rotsen van de Boulder Mountains achter ons en gaan richting de plaats Boulder. Dit stuk weg leidt ons door het Dixie Forest en de hoogte in. Hierdoor hebben we mooi uitzicht op Capitol Reef. Bij de afdaling en een viewpoint zien we vanalles aan ‘wild’: eekhoorns, hert, stinkdier en zelfs een prairiedog bij een uitwijkplaats. Het volgende stuk weg is nog spectaculairder. De rotsen worden wit, zoals de checkerboard mesa in Zion, en het groen verdwijnt haast volledig. Veel van die gladde keien, maar dan heel groot.
Van Boulder naar Escalante loopt de weg niet door het ravijn maar over de kam van de richel zelf, dus hoog, met aan weerskanten diepe ravijnen. Rechts zien we in de diepte een groene strook en wat water stromen. Na veel geslinger komen we daar beneden ook terecht. Vervolgens gaan we weer een stuk door het Dixie Forest. Dit ligt kennelijk lager want er zijn nu geen naald- en loofbomen te zien maar voornamelijk juniper en kaal gras. Er worden wat weiden onderhouden. Het is hier net zo koud als in Torrey want rond de sproeiers is al het gras wit bevroren. Vanaf Cannonville is duidelijk dat we Bryce naderen De bergen worden rood/oranje.
Aan de andere kant gaan we direct het park in. Even bij het visitor centre wat info halen en vervolgens boeken we een cabin bij Bryce Lodge. Hartstikke leuk, met (gas) openhaard en 150 m van de rand. Het heeft nog wat voeten in de aarde vanwege doordringende piepgeluiden in de eerste twee cabins maar tenslotte is de derde naar ons zin. We gaan naar de kampwinkel en kopen brood, fruit en een sixpack cola (geen flessen hier) We lunchen op ons gemak bij het vuur en om 15:00 gaat Willeke slapen.
Ik trek de wandelschoenen aan en ga via Sunrise Point naar beneden, the Queens Garden Trail af. Dat gaat steil omlaag, langs smalle paadjes, maar o, wat mooi!! Wat verder beneden wordt het groener en zie ik zelfs wat eekhoorntjes. Beneden neem ik the Connection Trail naar de Navajoloop, en ga dan omhoog via Wallstreet, dat is die nauwe kloof met die boom erin. O, wat mooi en wat jammer dat m’n fotorolletje vol is net nu de zon toch weer gaat schijnen. De zon was weg sinds het begin van mijn afdaling en er was een waarschuwing voor thunderstorms. De temperatuur is 17 C en tijdens m’n wandeling was er soms kort een felle wind (pet vasthouden).
Ik loop snel omhoog(hijg, hijg) en ben na 5 kwartier weer boven (volgens opgaaf een tocht van 2 à 3 uur). Vervolgens snel naar de kampwinkel om een filmrolletje te halen (Willeke laat ik maar slapen) en dezelfde weg weer terug. M’n kuiten zullen morgen wel protesteren. Bij het naar beneden gaan geniet ik weer van deze prachtige kloof en ga aan de andere kant van the Navajotrail omhoog. Halverwege bezoek ik nog 2 natural bridges die op instorten staan. Als ik bijna weer boven ben, aan deze zijde geen kloof maar ruim uitzicht over de canyon, red ik twee Duitsers. De vrouw liep op open schoenen, ik heb ze de tocht sterk afgeraden, tot opluchting van de vrouw!
Om 18:15 ben ik terug bij Willeke die ik meteen mee ‘sleur’ naar de rim. We gaan met de auto nog even shoppen voor de avondmaaltijd; lekker cup-o-noodles en gembercookies en melk voor het ontbijt. Daarna lopen we nog even naar sunrise point. Terwijl het water voor de noodles wordt opgewarmd, neem ik een warme douche om de spieren te ontspannen. Na het eten gaan we even rondneuzen in de giftshop. Het is koud buiten. Dan is er koffie met cookies en schrijf ik dit stuk bij de haard. Willeke gaat naar bed en ik lees nog wat, nadat ik naar de sterren ben wezen kijken.