Woensdagochtend 17 april mileage 9932

Een onrustig nachtje: de rookmelder wilde een nieuwe batterij en begon voorzichtig te piepen. Midden in de nacht weer en toen heb ik hem maar van het plafond gehaald. Jammer alleen dat je dan weer slecht in slaap komt. Willeke had er behoorlijk last van.
De melk heeft tussen deur en hordeur gestaan en is lekker koud. Het was vannacht -2 C. Lekker ontbijten bij het haardvuur. Na het repareren van de melder naar de receptie om te betalen en meteen de batterij en m’n commentaar in te leveren. Na inladen van de spullen rijden we met de auto naar sunset point voor een laatste blik op/in Bryce. Bij het visitor centre kopen we een kalender met mooie foto’s van Bryce en gaan op weg naar Zion.
Ook buiten het park is het nog Bryce-achtig. Het eerste gedeelte van de route voert ons door Red Canyon, dat in Dixie Forest ligt. Zo heeft Willeke toch nog een indruk van wat ik in Queens Garden heb gezien. De rest van de weg voert ons langs een vertrouwd landschap: steenachtige ondergrond met juniper en gras en soms wat weiden in de buurt van de Virgin river, langs de weg.
Onderweg stoppen we nog even om te shoppen, maar die zaak is niet bepaald luxe. In een te grote ruimte stonden wat schappen met hier en daar wat pakjes erop. Achterin leek het meer op een garage na een dag klussen en de betimmering was van sinaasappelkistjes (heten ze Bom?) Ook verderop bij Mount Karmel Junction hebben ze niets naar ons zin, ook niet in de giftshop. Dus op naar Zion.

Woensdagmiddag 17 april

Toegang weer vrij natuurlijk, met de Golden Eagle, en plots zijn daar weer die witte, met een beetje roze, rotsen, doorsneden door die rode asfaltweg. Er staat een bordje, dat die weg niet wordt onderhouden door de staat. Direct bij de ingang al (50m) is een stop om checkerboard mesa te bekijken, wij gaan echter direct door naar de lodges. We staan toch al bijna stil door al die langzaam rijdende Amerikanen of toeristen. De 2e tunnel is erg lang, heeft bochten en ook ramen. Na veel gebocht (meer dan we ons kunnen herinneren van 5 jaar geleden) komen we bij de splitsing en gaan rechts. Hier wordt de weg gerepareerd na een aardverschuiving, en na enig filerijden komen we bij de lodge. We kunnen wel een kamer boeken, maar niet betrekken.
We gaan eerst lunchen in de snackbar: een burger met frites. Terwijl we daar zitten zien we hoe een stel bussen met Japans aandoende mensen wordt geleegd (uit Hawaii ?) Nadat we hebben gegeten rijden we met de auto naar de gateway of de narrows en lopen daar op ons gemakkie de riversidewalk. Voor ons is het nu behoorlijk druk in het park, 5 jaar geleden was het echt stil, de walk is echter goed te doen, niet te gek druk en het kolkende water overstemt toch alle geluiden. Het natte gedeelte van de rotswand doet ons meteen zoiets voor in de tuin wensen. ‘t Is in ieder geval prachtig, ook de begroeiing: kleine salomonszegel, shooting star en vele andere plantensoorten. Ook hier weer volop eekhoorns. Als we de walk achter de rug hebben, kunnen we de kamer betrekken.
Na Willeke geïnstalleerd te hebben, ga ik de Angels Landing Trail doen. Ik parkeer de auto bij Grotto Picnic Area en ga over het water het pad op, dit gaat al snel steil omhoog als een slingerende muizentrap. Ik passeer een fotograferende knul. Na dit eerste steile stuk, volgt er een redelijk vlak stuk door een smalle canyon met aan één zijde van het pad direct rots en aan de andere zijde groen (tot. 25 m breed), hier stroomt fors wat water. Hierna volgt weer een klim middels een muizentrap van 15 x 25m en dat alles onder een hoek van 30 graden.
Dan komt het verlossende bord: nog maar een halve mile. Dit stuk gaat echter over de top van de cliff en die is zeer smal en gaat ook weer steil omhoog. Omdat een meter breed niet veel is en er ook niet veel houvast is, zijn er grote stukken voorzien van ketting om je aan vast te klampen. Hier ga ik samen met die knul, Bryan, die ik al eerder passeerde, verder omhoog. Soms is het gemakkelijk, soms moet je je met beide handen ergens aan grijpen om je op te trekken, soms kan de ketting daarvoor dienen. Sommige stukken zijn zo breed (2 - 3 m) dat er geen ketting nodig is.
Na 5 kwartier zijn we er dan. Het uitzicht is breath-taking, of is dat de klim? Boven kijken we op ons gemak rond en nemen foto’s van onszelf en de ander. Het zicht is prachtig, richting de lodges kijk je de hele canyon uit. De andere kant geeft zicht op Weeping Rock en een meander van de Virgin river richting de Narrows.
Na wat nader kennis te hebben gemaakt, dalen we samen af en onderweg praten we over van alles: talen, zijn Duitse grootouders, Buchanan en de centrum partij, z’n nieuwe baan in Texas, dat ie in Amsterdam is geweest tijdens een Europese tour en het fiasco van het laatste land: Italië. Als we een uur later beneden zijn nemen we afscheid en ga ik naar Willeke om eens lekker te douchen. Daarna gaan we eten bij de snackbar: een jumbo chilidog en ijs toe (da’s groot) die we op de kamer eten. Na de koffie gaat Willeke naar bed en ik lees nog wat (er is zoals gebruikelijk geen tv in de lodges).